Mijn hoofd is leeg, en dat blijft het ook. Ik probeer iets zinvols te doen maar de pen valt telkens uit mijn hand. Nu wacht ik op het moment dat de energie weer toekomt en ik verder kan gaan. En dat komt eraan.
Dat hoop ik toch. Soms valt het gewoon even niet mee en dan eet ik een reep chocolade. Het is een manier van verwerken. Althans, dat zeg ik dan tegen mezelf. Ik hoor wel eens dat je lichaam een tempel is. Ik zie het meer als huis. Iets dat je altijd maar met je geest meedraagt. Het doet niet veel, het geeft geen aanmoediging, het is gewoon aanwezig.
Maar wat gebeurt er als je geest het huis verlaat? Dan is het huis niet meer open. Dat betekent dat je niet meer bij je gedachten kan komen en dan is je hoofd leeg.
Hopen, hopen en nog eens hopen. Dat de pijn het huis verlaat. Dat de chocola me heeft geholpen, en het denken weer verder gaat.
Alles komt vast goed, dat is hoe het moet. Een levensmotto dat suggereert dat er een moment van verlossing bestaat. Dat moment komt voor mijn gevoel alleen nooit. Je kan wel door blijven gaan, maar zonder einde is er geen verlossing. Valse hoop.
Gelukkig komt er vaak iets nieuws en inspirerends binnen in het leven waar je helemaal voor kan en wil gaan. Dat is de drift die je het leven door sleept. Er moeten meer positieve dingen gebeuren dan negatieve, alleen dan kan je doorgaan. Gelukkig ligt die verantwoordelijk deels bij jezelf. Je kan tot op zekere hoogte dus je leven aanpassen om je geluk te bevorderen. Vul je leven op met waar je blij van wordt en stel niet te veel vragen. Anders wordt het te zwaar. Get your life together and go for it!
anything seen 